Senimou

Zamansız gelişim hoş olmadı biliyorum. Densizlikti yaptığım. Pat diye daldım ömrünün 29.yılına Üstelik bir tane vardı benim 4 yıl üst devrem, ne gerek vardı değil mi şimdi bir tane daha el kadar ufaklığa? Biliyorum, zamansız gelmiştim hayatına... Ama kız evlat bir başkaydı değil mi baba? Annesine mi yoksa sana mı benzeyecekti büyüyünce? Hep ilk aşkı sen mi kalacaktın yoksa başka bir adamla paylaşacak mıydı kalbini? Hayır her şey bir yana nankördü de kız evlat. Bir gün gelecek senin soyadını tek bir ''evet''le değiştirecekti. Ama biliyorsun işte kız evlat bir başkaydı baba.. Hele senin ki bambaşka. Babaların arabalarını sadece abiler sürebilir, Gece geç saate kadar da dışarıda yine sadece onlar kalabilirlerdi. Babalar kızlarına çok, ama etrafa hiç güvenmezlerdi. Çünkü kızlarını bir tek babalar koruyabilirdi. İlk vesikalığımı çektirdiğimiz gün geldi aklıma. Sandalyeye oturtmuştun ve koyu kahverengi tarağınla saçlarımı tek yöne tarayıp kocaman alnımı kapat...

İnsanın kendine has bir yalnızlığı vardır ya; işte ben en çok o zamanlarda seviyorum kendimi. Çürük yanlarımla yüzleşiyorum. Görmeye bile cesaret edemediğim yaralarıma dokunuyorum. Kendime, saklayayım diye sırlar veriyorum. Ben en çok o zamanlar ölümden korkmuyorum. Zamana bıraktığım hiçbir hayata geri dönmedim. Ve beddua etmedim içki masalarında arkalarından. Kanımda alkol gezerken gülmeyi seçtim daima. Ağlamak kolay olandı çünkü. Ve hissetmemeyi öğrettim ruhuma.. Bir tek denizin mavisine ve orada yüzüme vuran huzurlu rüzgara ihanet etmedim. Ne zaman tekrar hissetmek istersem soluğu yanlarında alırım. Şimdi sen lacivertinde bir tane bile yıldız olmayan bu şehirde, bana bir kapı ol diyorsun ya; tüm kapılarım artık kapalıdır sana.